روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٣٦ - ترجمه

كرد.آن ديو ملعون او را بازگذاشت،ديگرباره بگرفت او را.در روزى چند بار بگرفتى و رها كردى،و دختر با راهب تنها در دير بود.هم آن ملعون وسوسه كرد او را و گفت:يا برصيصا،هرگز در همۀ عمر مانند اين شخص [١]نديدى [٢]و وقتى و تمكينى [٣]نخواهد بودن تو را،و او بى‌خبر است با او مواقعه كن.او به غرور شيطان مغرور شد و [٤]مواقعه كرد تا دلير [٥]شد.هرگه كه او بى‌هوش [٦]شدى، برصيصا با او خلوت كردى [٧]تا آبستن شد و اثر آبستنى پديد آمد.

شيطان آمد و گفت:يا برصيصا،اين چيست كه تو كردى [٨]و اين‌همه رهبانان عالم را زيان داشت،من تو را تدبيرى آموزم:اين دختر را بكش و در زير آن كوه گورى بكن و او را دفن كن.چون آيند و از او [٩]پرسند،بگوى كه:شيطان [بر] [١٠]او مستولى بود،او را ببرد و من با او بس نبودم [١١]،كه ايشان تو را باور دارند و متّهم ندارند.

برصيصا گفت:همچنين بايد كرد.او را در شب بكشت و فرود آمد و در آن كوه چاله‌اى [١٢]بكند هم در شب و او را دفن كرد.شيطان بيامد و گوشۀ جامۀ [١٣]او از خاك برون كشيد [١٤]به ظاهر زمين رها كرد و برفت.چون برادران بيامدند و گفتند:حال خواهر ما چيست؟راهب گفت:او را ديو ببرد و من با او