انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٨ - پيوند دين و دنيا

كه به‌سوى دنيا مى‌روند و مربّى بزرگ انسانيّت، حضرت پيامبراكرم صلى الله عليه و آله دستور تعديل مى‌دهد.

آن‌گاه حضرت دستورى عاطفى مى‌دهد و مى‌فرمايد: آيا خجالت نمى‌كشيد كه از نعمت خدا بهره مى‌بريد و معصيت او را مى‌كنيد؟ به عبارت ديگر، نمك مى‌خوريد و نمكدان مى‌شكنيد؟ آيا اين پستى نيست كه از سفره كسى بخوريد و سرانجام بلند شويد به او توهين كنيد؟ واقعاً اگر انسان وقتى نزديك معصيت مى‌شود به ياد اين جمله بيفتد كه تمام نيروهاى من از آنِ خداست، از گناه بازمى‌ايستد.

سپس مى‌فرمايد: از خدا آمرزش بطلبيد و بكوشيد با اطاعت خدا به او نزديك شويد و همّت خود را صرف اين كنيد كه بنده او باشيد. [١]

[١]. در واقع اين حديث به مسأله بسيار مهمّ پيوند دين و دنيا اشاره مى‌كند:

هنوز كم نيستند كسانى كه گمان مى‌كنند ديندارى فقط براى آباد ساختن آخرت و راحتى پس از مرگ و اعمال نيك توشه‌اى براى سراى ديگر است و به نقش مذهب پاك و اصيل در زندگى اين جهان به‌كلّى بى‌اعتنا هستند يا اهمّيّت كمى براى آن قائلند، در حالى كه مذهب پيش از آنكه سراى آخرت را آباد كند، آبادكننده سراى دنياست و اصولًا تا مذهب در اين زندگى اثر نگذارد تأثيرى براى آن زندگى نخواهد داشت.

قرآن مجيد باصراحت اين موضوع را عنوان كرده و حتّى گاه دست روى جزئيّات مسائل گذاشته است چنانكه در سوره نوح آيات ١٠- ١٢ از زبان اين پيامبر بزرگ خطاب به قومش مى‌خوانيم: فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا* يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَارًا* وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَارًا «و گفتم از پروردگار خويش آمرزش خواهيد كه او بسيار آمرزنده است، تا باران‌هاى پربركت آسمان را پى‌درپى بر شما فرستد و شما را با اموال و فرزندان فراوان كمك كند و باغ‌هاى سرسبز و نهرهايى جارى در اختيارتان نهد».

برخى پيوند اين مواهب مادّى دنيا را با استغفار و شست‌وشوى از گناه، منحصراً پيوندى معنوى و ناشناخته مى‌دانند، در حالى كه دليل ندارد براى همه اينها تفسير ناشناخته كنيم. چه كسى نمى‌داند كه دروغ و تقلّب و دزدى و فساد، شيرازه زندگى اجتماعى را به هم مى‌ريزد؟ چه كسى نمى‌داند كه ظلم و تبعيض و احجاف، آسمان زندگى انسان‌ها را تيره‌و تار مى‌كند؟ و چه كسى در اين حقيقت شك دارد كه با قبول اصل توحيد و ساختن جامعه‌اى توحيدى بر اساس قبول رهبرى پيامبران و پاك‌سازى محيط از گناه و آراستگى به ارزش‌هاى انسانى، جامعه به‌سوى هدف تكاملى خود پيش مى‌رود و محيطى امن و امان، آكنده از صلح و صفا و آباد و آزاد به وجود مى‌آيد. (رجوع شود به: تفسير نمونه، ذيل آيه ٣ سوره هود).