انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩ - قرآن چراغ شبهاى ظلمانى

آنها ايمان نخواهند آورد، مگر اينكه در اختلافات خود تو را به داورى طلبند و سپس از داورى تو در دل خود احساس ناراحتى نكنند و كاملًا تسليم باشند». [١] در نهج‌البلاغه خوانده‌ايد كه

«الإسلامُ هُوَ التَّسليمُ‌

: «اسلام همان تسليم است». [٢] و تا انسان در مقابل قرآن تسليم محض نباشد مسلمان واقعى نخواهد شد. اينكه كسى عقيده خود را بر قرآن تحميل كند نادرست و نوعى خودپرستى است، چرا كه قرآن مى‌فرمايد: بايد هم در ظاهر و هم در باطن تسليم باشند.

با اين‌همه تأكيدها باز قرآن در حوزه‌هاى ما آن مقام بايسته و شايسته را ندارد.

كاش آن مقدار كه به علم معانى و بيان اهمّيّت مى‌دهيم به قرآن و تفسير آن اهمّيّت مى‌داديم، زيرا چنانكه در قرآن آمده است ما معتقديم: « «وَلَا رَطْبٍ وَلَا يَابِسٍ الَّا فِى كِتَابٍ مُبِينٍ»؛ و هيچ تر و خشكى وجود ندارد، جز اينكه در كتابى آشكار [/ در كتاب علم خدا] ثبت است». [٣] عدّه‌اى همچون وهّابى‌ها فقط به الفاظ قرآن بسيار اهمّيّت مى‌دهند و در قرائت مى‌كوشند، امّا به محتواى آن كارى ندارند. وقتى قارى قرآن آيات را يك‌نفس مى‌خواند اللّه‌اللّه مى‌گويند، امّا زمانى كه آيات تكان‌دهنده قيامت قرائت مى‌شود چون يك‌نفس نخوانده اللّه‌اللّه ندارد.

قرآن بايد كتاب درسى ما باشد. قرآن در بين ما مظلوم است، بايد حتّى بحث تفسيرى داشته باشيد به‌عنوان اينكه قرآن چه مى‌گويد، نه اينكه من چه مى‌گويم.

مهم اين است كه معتقد شويد. هر چه بيشتر با قرآن كار كنيد نورانيّت، صفا و درك تازه‌اى نصيب شما مى‌شود. اصلًا روشنايى فكر انسان آن لحظاتى است كه با قرآن كار مى‌كند. و بايد بدانيد كه شما در مورد قرآن سه وظيفه مهم داريد:

تلاوت قرآن، فهم قرآن و، از همه مهم‌تر، عمل به قرآن.

[١]. سوره نساء، آيه ٦٥.

[٢]. نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره ١٢٥.

[٣]. سوره انعام، آيه ٥٩.