انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٥ - هشدار و آمادگى

٣.

وَ حاسِبوا انفُسَكُم قَبلَ ان تُحاسَبوا

. چه بيدار است كسى كه پيش از حسابرسى ديگران به حساب خويش برسد. اگر به قيامت و حساب و كتاب معتقديم چرا به حساب اعمال خودمان رسيدگى نمى‌كنيم؟ واقعاً اگر روز قيامت قضاوت را به دست خودمان بدهند بگويند بيا و خودت قضاوت كن، اين نامه اعمالت است، انصاف بده كه بايد بهشتى باشى يا جهنّمى، چه مى‌گويى؟ آيا عمل خالصى انجام داده‌اى؟ كار مثبتى براى خدا كرده‌اى تا مستحقّ بهشت باشى؟

٤.

«وَمَهّدوا لَها قَبلَ ان تُعَذَّبوا

؛ پيش از آنكه عذاب خود را فراهم كنيد و گرفتار آن شويد وسايل سعادت خود را فراهم سازيد». با طاعت و كرنش نزد خدا، خوشبختى دو جهان را بخريد.

٥.

«وَ تَزَوَّدوا لِلرَّحيلِ قَبلَ ان تُزعَجوا

؛ براى كوچ كردن، زاد و توشه تهيّه كنيد پيش از آنكه شما را به زور ببرند». چون دنيا مانند منزلگاهى است كه مسافران پياده شده‌اند تا آب بردارند و غذا تهيّه كنند، چرا كه راه طولانى است و آب و غذايى در آن نيست. در اين منزلگاه اگر به بازى مشغول شويد ناگاه بانگ رحيل برمى‌آيد كه برخيزيد وقت رفتن است و اينها مى‌بينند كارى نكرده و توشه‌اى برنداشته‌اند.