متاع زندگى دنيا است و آخرت نزد پروردگارت از آنِ پرهيزكاران است نظام ارزشى حاكم بر عرب جاهلى ابوسفيان پرور بود، نظام ارزشى اسلام سلمان و ابوذر پرور، در زمان جاهليت كسى كه داراى ارزش جاهلى بود، مورد اعتنا و احترام بود مثل ابوسفيان ولى بعد از انقلاب اسلام در مجالس مورد اعتنا و تكريم قرار نمى‌گرفت، بلكه قوّام‌ها، صوّام‌ها (يعنى نمازگزاران و روزه‌داران) بودند كه مورد اعتنا و احترام قرار مى‌گرفتند.

آرى اصحاب صُفِّه‌ [٢] كه هرچه ثروتمندان به پيامبر گفتند اگر مى‌خواهى پيرو تو باشيم اينها را رها كن، پيامبر (صلى الله عليه وآله) رهايشان نكرد، بلكه طبق دستور الهى كه در سوره كهف آمده، مأمور به استوارى و صبر با مثل آنها شد، اگرچه آستين پاره و پابرهنه بودند و در گوشه مسجد مى‌آرميدند «وَاصْبِر نَفْسِكَ مَعَ الَّذينَ يَدْعُونَ رَبَّهم بِالغَدوةِ وَالعَشِىّ يُريدوُنَ وَجْهَهُ وَلا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُم تُريدُ زِينَةَ الحَيوةِ الدُّنيا وَلا تُطِعْ مَنْ اغْفَلْنا قَلْبَهَ عَنْ ذِكْرِنا وَاتَّبَعَ هَوَيهُ وَكانَ امْرُهُ فُرُطاً» [٣]: «با كسانى باش كه پروردگار خود را صبح و عصر مى‌خوانند (كنايه از اين كه هميشه و در همه عمر به ياد خدا هستند) و تنها ذات او را مى‌طلبند، هرگز چشم‌هاى خود را به خاطر

[١]. وسائل تجملى ترجمه زخرف است، زخرف در اصل به معنى هر گونه زينت و تجمل توأم با نقش و نگار است و از آنجا كه يكى از مهمترين وسائل زينت طلا است به آن هم زخرف گفته شده است و اين كه به سخنان بيهوده (مزخرف) مى‌گوئيد به خاطر زرق و برقى است كه به آنها مى‌دهند. (تفسير نمونه، جلد ٢١، صفحه ٥٧).

[٢]. اصحاب صفّه تازه مسلمانان فقيرى بودند كه در مدينه به دستور پيامبر به واسطه اين كه پول و منزل و آشنايى نداشتند در مسجد به سر مى‌بردند و سپس به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وحى شد كه مسجد جاى سكونت نيست، اينها بايد در خارج مسجد منزل كنند، رسول خدا نقطه‌اى صلّى اللّه عليه و آله در خارج مسجد درنظر گرفته سايبانى ساختند و آن عده را زير آن سايبان منتقل كردند آنجا را صُفِّه و ساكنين آن را اصحاب صُفّه مى‌ناميدند.

[٣]. سوره كهف، آيه ٢٨.