آرى تا به كى در وقتى كه بايد مصداق‌ «اذكرونى فى الخلوات اذكركم فى الفلوات» [١] و «اذكرونى فى الخلاء اذكركم فى الملأ الاعلى» [٢] باشد در خواب و از ذكر و ياد او غافليم.

انسان به طور عادى به فرموده مولى اميرالمؤمنين على (عليه السلام) اگر ٦٠ سال زندگى كند، نصف عمر او را شبها نابود مى‌كند.

(اذا عاشَ الفَتى سِتّين عاما

فنِصْفُ العُمْر تَمْحَقه الليالى) [٣]

چگونه با پرخورى اكثر نيم ديگر را با دست خود به خواب مى‌رود، و از استكمال محروم مى‌ماند، و باز عجب از پرخوران نيست كه، عجب از افرادى است كه نيم از عمر را به دست شب سپرده، و نيم روز را هم حتى بدون پرخورى در خواب مى‌گذرانند، پس اينان را با استكمال، چه!! اى كاش ما در زمره اينان نباشيم كه بيچاره‌ايم و اگر هستيم و خود نمى‌دانيم، اميد است، با اينكه استكمالى حاصل نكرده و ستم بر نفس خود رانده‌ايم، مربى و پرورنده ما بادست عنايت خود تا رهايى فطرت ساكت و ساكن گشته ما را حركتى دهد تا نداى طنين افكن بيدارى با نوائى روح‌بخش و روح‌افزا گوش دل به خواب رفته ما را نوازشى دهد تا حداقل از نيم عمرى كه در روز بايد سپرى كنيم، توشه‌اى از كمال برگيريم انشاءالله.

بايد آگاه بود كه در حال خطا فطرت بيدار به خواب رفته، وگرنه امكان ندارد

[١]. (ياد كنيد مرا در مكان‌هاى خلوت تا شما را در بيابانهاى وسيعى كه فريادرسى نيست ياد كنم).

[٢]. (ياد كنيد مرا در جاى خلوت تا ياد كنم شما را در ملأاعلى و جائى كه فريادرسى نيست).

[٣]. (نقل از اسرار الحكم سبزوارى، صفحه ٥٤٠).