«قرآن شما و پيامبرتان براى جالينوس (طبيب معروف) طبّى باقى نگذارده است» [١] كسانى كه اين دستور را ساده فكر مى‌كنند، خوب است، در زندگى خود آن را بيازمايند، تا به اهميت و عمق آن آشنا شوند، و معجزه رعايت اين دستور را در سلامت جسم و تن خود بينند».

تا به اينجا با توضيحاتى كه داده شد، روشن گرديد كه مراد از (اجسادهم نحيفه) اين نيست كه واقعاً تمام پرهيزكاران بدنهاى لاغرى دارند و هرگز از مواهب و نعمتهاى الهى بهره نمى‌گيرند، بلكه بهره مى‌گيرند ولكن هدف آنها شكم‌پرستى نيست، پرهيزكاران جسم خود را در خدمت اهداف بلندشان قرار مى‌دهند، و تغذى جسم را براى تنها پرورش جسم بكار نمى‌گيرند، بلكه هدف از تغذّى و پرورش جسم هرچه بيشتر بها دادن به تكامل روح است آنها جسم را به عنوان مركبى سالم براى رهروى روح پرورش مى‌دهند.

در نهج‌البلاغه مولى على (عليه السلام) درباره مدح يكى از پرهيزكاران چنين مى‌فرمايد:

«كانَ لِى فيما مَضى اخٌ فِى اللهِ و كان يُعْظِمُهُ فى عَينِى صِغَرُ الدنيا فِى عَينِهِ و كانَ خارِجاً مِن سلطانِ بطنِهِ‌فلا يَشْتَهِى مالا يَجِدُ و لا يُكثِرُ اذا وَجَدَ»:

«در روزگار گذشته براى من برادر و همكيشى در راه خدا (ابوذر غفارى يا عثمان بن مَضْعون) بود، كه: كوچك بودن دنيا در نظرش او را در چشم من بزرگ مى‌نمود، و شكمش بر او تسلط نداشت، پس چيزى را كه نمى‌يافت، آرزو نمى‌كرد، و اگر مى‌يافت بسيار بكار نمى‌برد».[٢]

تمال دارد مراد از «اجسادهم نحيفه» همان معناى مطابقى باشد، و حالت اكثرى آنها لحاظ شده، كه غالباً اجساد نحيف و لاغرى دارند، و اين نحيف بودن از

[١]. مجمع البيان، ذيل آيه (٣٢- ٣١).

[٢]. نهج‌البلاغه، كلمات قصار، كلمة ٢٨١ فيض و ٢٨٩ صبحى صالح.