تفسير ديگرى كه استاد احتمال داده‌اند، اين است كه مراد از يقين مرتبه و مقام يقين باشد، مثلًا مى‌گوييم تجارت كن تا سود ببرى، زراعت كن تا نفع ببرى، اينجا هم مى‌گوييم عبادت كن تا خداوند مقام يقين را به تو عنايت كند، البته قابل توجه است كه مراد اين نيست كه وقتى به درجه يقين رسيدى، ديگر عبادت مكن، چنان‌چه بعضى از متصوفه گفته‌اند، و اين آيه را هم دستاويزى براى ترك عبادت قرار داده‌اند، زيرا به تعبير استاد در تفسير نمونه اين گفتار بى‌اساس و بى‌پايه‌اى است چرا كه اولًا: به شهادت بعضى از آيات قرآن ... يقين به معنى مرگ است، كه هم براى مؤمنان و هم براى دوزخيان، براى همه خواهد بود، ثانياً: مخاطب به اين سخن، پيامبر (صلى الله عليه وآله) است، و مقام يقين پيامبر (صلى الله عليه وآله) بر همه محرز است، آيا كسى مى‌تواند ادعا كند، كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) داراى مقام يقين از نظر ايمان نبوده است؟!.

ثالثاً: سيره و اخبار متواتر نشان مى‌دهد كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) تا آخر ساعات عمرش عبادت را ترك نكرد، و على (عليه السلام) در محراب عبادت به شهادت رسيد و همچنين ساير امامان عليهم‌السّلام». [١]

مرحوم الهى در ذيل‌ (فهم والجنة كمن قد رَآها فهم فيها منعمّون) چنين گويد:

تو گويى آن گروه عشق سيرت‌		عيان بينند با چشم بصيرت‌
چو ارواح نهان، غيب جهان را		مكان خود بهشت جاودان را
همه در شادى و عيش و تنعّم‌		بدان گلشن چو بلبل در ترنّم‌

[١]. تفسير نمونه، جلد ١١، صفحه ١٤٣.