يكى از خلفاى عباسى را روزى خليفه نمودند و فردا عزل كردند، و اموالش را از او گرفتند بطورى كه محتاج شده و در كنار درب مسجد گدايى مى‌كرد و مرتب مى‌گفت: رحم كنيد كسى را كه ديروز امير شما و امروز سائل شما است.

آرى اسباب فريب دنيا بسيار است، و دواى همگى واحد، و آن تفكّر در فناء دنيا و سرعت زوال و دگرگونى احوال آن است.

شخصى از امام صادق (عليه السلام) از چگونگى:

«تفكّر ساعة خير من قيام ليلة»

سؤال كرد، و اينكه چگونه شخصى تفكر كند؟ فرمود:

«يمرّ بالخربة او بالدار فيقول اين ساكنوك، اين ياتوك، مالك لا تتكلمين»؟:

(مرور مى‌كند به خرابه و يا خانه پس مى‌گويد كجايند، ساكنين تو، كجايند بنا كنندگان تو، چرا جواب نمى‌دهى»؟!

امام صادق (عليه السلام) از وصاياى لقمان نقل مى‌كنند، كه به پسرش گفت:

«يا بُنَىّ انّ الدنيا بحر عميق قد غرق فيه عالم كثير فلتكن سَفينَتُك فيها تقوى الله و حشوها الايمان و شراعها التوكل و قيّمها العقل و دليلها العلم و سكّانها الصبر»:

«پسرم! دنيا درياى عميقى است كه عالَم بزرگى در آن غرق شده (اگر مى‌خواهى غرق نشوى) بايد كشتى خود را تقوا و پرواى از خدا قرار دهى، و آن را از ايمان پُر سازى و بادبان آن را توكّل و سرپرست آن را عقل و راهنماى آن را علم و سكّانش را صبر قرار دهى».

شاعرى در وصف دنيا چنين سروده:

يا خاطب الدنيا الدنيّة انّها

شرك الردى و قرارة الاكدار

(اى طالب دنياى پست، دنيا وسيله صيد افراد پست و قرارگاه افراد سپاه دل است).

دُنيا اذا ما اضْحَكت فى يومها

ابْكتْ غداً تَعساً لها من دار

(دنيا زمانى كه مى‌خنداند در روزى، مى‌گرياند فرادى آن روز، مرگ بر اين‌