«دنيا بازارى است كه در آن عدّه‌اى سود كرده و عدّه‌اى ديگر متضرر مى‌شوند»، اين بازار هم مثل بازارهاى متعارف داراى فروشنده، خريدار، مثمن (كالاى در معرض فروش)، ثمن (قيمت كالا) و دلّال است، فروشنده، انسانها و خريدار خدا و مثمن اقوال و اعمال خير و شر و شايد بتوان گفت نفس متكامل از اعمال خير و يا نفس متسافل و پست شده از اعمال شر است. زيرا انسان در موقع مرگ در برابر روح و نفسى كه از او گرفته مى‌شود، بهائى متناسب دريافت مى‌كند، بهاء خوب در برابر جنس خوب و بهاء بد در برابر جنس بد، و چيزى كه عوض دارد گله ندارد!

اما ثمن بهاء يا بهشت و جوار الهى و رضوان خداوندى و يا جهنم و دورى و حرمان از رحمت الهى است. در بعضى آيات آمده كه: براى نَفْس شما بهائى نيست مگر بهشت، پس خود را به غير آن نفروشيد،

«انّه ليس لانفسكم ثمن الّا الجنة فلا تَبيعوها الّا بها» [١]

يعنى بهاى واقعى نفوسى كه مى‌تواند، راه اطاعت و سعادت را طى كند، چيزى جز جنّت نيست، در روايت ديگرى آمده:

«من باع نفسه بغير نعيم الجنة فقد ظلمها»:

«كسى كه نفس خود را به غير نعمتهاى بهشت بفروشد به نفس خود ظلم كرده است» [٢] و از اين مهمتر در روايتى چنين آمده:

«الا انَّ ثَمَن ابدانكم الجنه فلا تبيعوها بغيرها»:

«آگاه باشيد كه بهاى بدنهاى شما بهشت است پس به غير آن نفروشيد».

از اين روايت استفاده مى‌شود كه بهشت در برابر رنج پرارزش انسانى شى‌ء

[١]. بحارالانوار، جلد ٧٨، صفحه ١٣ و ميزان الحكمة، جلد ٢، صفحه ٩٢ روايت از امام على (عليه السلام) است.

[٢]. از غرر الحكم امام على (عليه السلام) و جلد ٢ ميزان الحكمة، صفحه ٩٢.