اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٦١ - معین الدّین علی معلّم یزدی
او تمام سطوح فقه و ادبیات عرب را در مدرسه صدر اصفهان تدریس می فرموده و عدّه ای کثیر از محضرش مستفید می شدند.
[در تدریس صدای خوش و رسائی داشت و صدای خوب او هنگام تدریس در تمام صحن حیاط مدرسه صدر طنین انداز می شد تا جائی که این شعر زبانزد طلاب اصفهان بود:
واقعا مدرسه صدر صفائی دارد بلبلی شیخ علی نام نوائی دارد]
تصحیح برخی از مجلّدات «بحارالانوار» به سعی ایشان انجام یافته است. او عمری را به قناعت و زهد و استغنای طبع گذرانید و از راه تصحیح کتب اعاشه می فرمود. [سرانجام] در جمعه ١٥ شعبان ١٣٥٣ق وفات یافته و در یکی از اطاق های شمالی تکیه بروجردی در تخت فولاد اصفهان مدفون گردید.[١]
[مادّه تاریخ وفات او را عالم فرزانه میرزا محمّدعلی معلّم حبیب آبادی سروده است:
پا از ادب نهاد «معلم» درون و گفت: «رفت از جهان مدرس یزدی بسا فسوس»
و شیخ عبدالجواد خطیب نیز گوید:
نوشت از پی تاریخ آن «لسان الدّین»: «علی مدرس بخلد مأوا کرد»]
معین الدّین علی معلّم یزدی
معین الدّین علی معلّم بن جلال الدّین محمّد یزدی [از مورخان و ادبای قرن هشتم هجری] از شاگردان قاضی عضدالدّین ایجی است. در ٧٤٥ق در کرمان و در ٧٥٨ق در اصفهان بوده و کتاب «مواهب الهی» را شروع نموده و در ٧٨٩ق فوت شده است. کتاب «مواهب الهی» در تاریخ آل مظفراست و تا سال ٧٦٨ق را شامل می شود. «اساس
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، صص ١٥٥ و ١٥٦؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٨٧؛ هفته نامه ندای یزد، شماره ٥٢٥، مهرماه ١٣٧٥، ص٣؛ بوستان فضیلت، صص ١١٩-١٢٩.