اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٥ - عباس گیاهی
عباس گیاهی
استاد عباس گیاهی [فرزند غلامحسین، شاعر و هنرمند معاصر] در سال ١٣٠١ش در اصفهان متولّد شده و اندکی تحصیل نموده و پس از آن ترک تحصیل کرده و ضمن کارهای روزانه به مطالعه کتب و دواوین شعراء مشغول گردید. او برحسب اقتضای طبع خداداد گاهی اشعاری می سرود و در آن «گیاهی» تخلّص می نمود [ولی] در انجمن های ادبی اصفهان خیلی کم شرکت می کرد.[١] [در جوانی در محضر شاعر و ادیب فرزانه میرزا علی مشفقی مداحی و ادبیات فارسی و عرب را تا حدودی آموخته و هنر قلمکار را به عنوان کسب و کار و وسیله امرار معاش خود برگزیده بود و از اساتید این هنر در اصفهان به شمار می رفت. اشعارش اغلب در مدایح و مراثی چهارده معصوم علیهم السلام و پند و اندرز است که با نام «نغمه های ولا یا دیوان گیاهی» در سال ١٣٨٣ش به چاپ رسیده است. استاد گیاهی سرانجام روز ٢٣ مهر ١٣٨٩ش وفات یافته و در قطعه نام آوران واقع در آرامستان باغ رضوان اصفهان مدفون شد.
این چند بیت از یکی از اشعار اوست:
به که امشب دل یاران گرامی شاد است جان ما از غم و اندوه و اَلَم آزاد است
بزم ما روح فزا گشته، تو گویی ز بهشت خازن خُلد، دری بر رُخ ما بگشاد است
رشک فردوس برین آمده یکسر این بزم چون که زَ احباب پر از وَرد و گل و شمشاد است
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٤٠٧.