اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٧٣ - علی اصفهانی بغدادی
عباس آباد سکونت نموده و کمی فارسی آموخته [است.] شعر می گفته و در آن کلمات فارسی را به سبک و اسلوب عربی استعمال می نمود. و این طرز شعر مورد پسند بسیار واقع شد. پدر و پسر در این شهر وفات یافته اند.[١]
کتب زیر از اوست:
١. «دیوان اشعار» که نزدیک به ٥٦٠٠ بیت داشته است به ضمیمه یک «ساقی نامه» عربی فارسی که نام بسیاری از جاهای شهر اصفهان در آن مذکور است به شماره ٣٢١٧ در کتابخانه مرکزی دانشگاه طهران موجود است.[٢] ٢. «مثنوی مجمع الشعراء» که در ضمن «دیوان» او در کتابخانه مرکزی دانشگاه طهران موجود است.[٣] ٣. «مثنوی سراپا» یا «آئینه بدن نما» که نسخه ای از آن در کتابخانه مرکزی دانشگاه طهران موجود است. نسخه ای دیگر نیز درضمن جُنگی در کتابخانه آستان قدس رضوی که تاریخ کتابت آن بین سال های ١١١٦ تا ١١٢٩ق است و نسخه ای هم در کتابخانه ملّی ملک ضمن جُنگی که در سال ١١٩٢ق کتابت شده موجود است.[٤] ٤. «ملمعات»
از اوست:
به روی تازه جوانان به مذهب «سیّد» نگاه، واجب عینی و بوسه تخییری است
علی اصفهانی بغدادی
ابوالحسن علی بن مظفر اصفهانی بغدادی [از محدّثین عامّه اصفهان] از ابی بکر شافعی
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٦٨؛ تذکره روز روشن، ص٧٨٤؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٤، ص٧٦؛ ریحانه الادب، ج٦، ص٤١؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٣٩٠؛ منتخب اللطایف، ص٦٢٧؛ تذکره ریاض الشعراء، ج٤، ص٢١٨٧.
[٢] فهرست مرکزی دانشگاه تهران، ج١١، ص٢١٧٥.
[٣] الذریعه، ج١٩، ص٢٨٣.
[٤] الذریعه، ج١٩، ص٢٠٤.