اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٠ - درویش عباس گزی
[صفاءالسلطنه ثانی، در سال ١٢٨٢ق در تهران متولّد شد. در جوانی در خدمت پدر، به مشاغل دولتی پرداخت. در سال ١٣٠١ منصب خلاصه نویسی عرایض متظلّمین به او تفویض شد و همچنان به خدمات انشاء مشغول بود و تا سال ١٣١٧ق سررشته دار توپخانه شد. در سال ١٣١٨ق با پدر خود به زیارت عتبات رفت. در مراجعت پس از مرگ پدر ملقب به لقب پدر خود گردید و در وزارت خانه امور خارجه به سمت منشی گری مشغول کار شد. وی شعر می گفت و نستعلیق را خوش کتابت می کرد.[١] به ادبیات فارسی مسلط بود و به زبان فرانسوی آشنایی داشت. در شعر «صفا» تخلّص می کرد و «دیوان اشعار»ی دارد.[٢]
از آثار خطوط او «دیوان مشتاقی» (دیوان پدر خود) که در سال ١٣٢٢ق و قسمتی از «حدائق السحر» که در سال ١٣٢١ق در تهران چاپ سنگی شده است.[٣]
این شعر از سروده های اوست:
ز نارت نورم اندر دیده آمد سرورم در دل غمدیده آمد
ز دشنامت نرنجیدم ولیکن ز هر نیت دلم رنجیده آمد[٤] ]
درویش عباس گزی*
درویش عباس گزی متخلّص به «جزی» فرزند علی اُلیک از شعرای قرن سیزدهم هجری در سال ١٢٦٤ق در قریه «گز» از توابع «بُرخوار» اصفهان متولّد شد. وی در ٧ سالگی به مکتبخانه رفت و نزد ملاّ عبداللّه گزی تحصیل کرد اما به علت فقر ترک
[١] احوال و آثار خوشنویسان، ج٢، ص٣٤٣.
[٢] تربت پاکان قم، ج٢، ص١٧٥.
[٣] احوال و آثار خوشنویسان، ج٢، ص٣٤٣.
[٤] تراجم الرجال، ج١، ص٢٦٣.