اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٧٦ - علی خطیبی اصفهانی
یک بیماری در سال ١٠٩٤ق در اورنگ آباد وفات یافت. جنازه او به شاه جهان آباد حمل و همانجا دفن شد.
در خط نستعلیق استادی توانا بوده و نزد پدر مشق خط کرده بود و شعر را نیکو می سرود و به نام خود (علی) تخلّص می کرد. از او ده ها قطعه خوشنویسی در کتابخانه سلطنتی تهران، موزه دولتی افغانستان در کابل، موزه باستان شناسی دهلی، کتابخانه آقای سلطان القرائی در تبریز، موزه آثار اسلامی ترک در استانبول، کتابخانه مجلس شورای اسلامی در تهران و مجموعه مهدی بیانی در تهران موجود است. این بیت از اوست:
چه جلوه بود که در صحن باغ پیدا شد که شاخ گل قفس بلبلان شیدا شد[١]
علی خطیبی اصفهانی
ابوعلی علی بن منصور بن عبیداللّه خطیبی اصفهانی معروف به «اجل»، ادیب، نحوی، لغوی و فقیه شافعی در قرن ششم هجری. در سال ٥٤٧ق در بغداد متولّد شده و در مدرسه نظامیه به تحصیل پرداخت. در زمان خود اعلم و افقه از او کسی نبود. خصوصا در لغت کسی را با وی حدّ برابری نبود و اکثر کتب لغت، اشعار و اخبار و کتب دیگر را حفظ بود. [در سال ٦٢٢ق وفات یافت.]
از اشعار اوست:
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٢٩٨ و ٢٩٩؛ احوال و آثار خوشنویسان، صص ٤٤٧-٤٤٩؛ تذکره ریاض الشعراء، ج٢، ص١٠٢٤؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان) ، صص ١٨٦ و ١٨٧؛ کلمات الشعراء، ص٤٩؛ دانشمندان آذربایجان، ص١٨٢؛ تاریخ خط و خطاطان، صص ١٤٣-١٤٥؛ فرهنگ معین، ج٥، ص٤٣٥؛ کارنامه بزرگان ایران، ص٢٥٥؛ الذریعه، ج٩، ص٧٥٣؛ ریحانه الادب، ج٣، ص٣٦؛ سخنوران آذربایجان، ص٥٥٣؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٣٩١؛ اطلس خط، صص ٥٤٠ و ٥٤١.