اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٦٥ - سیّد علی بختیاری
شد ز جنّت یکی برون و بگفت: «فخر بنهاد رو بسوی حسین»[١] ]
سیّد علی مسرور بلداجی
سیّد علی علوی متخلّص به «مسرور» فرزند سیّد ابوطالب، از علماء و ادبای قرن چهاردهم هجری. در روز [١٨ ذیحجه] عید غدیر سال ١٣١٣ق در قریه «بُلداجی» از دهات ناحیه گندمان چهارمحال متولّد گردیده و چود در کودکی یتیم شد، حاج محمّدتقی خان بختیاری از اولاد سهراب خان بختیاری که از خوانین و محترمین آن حدود بود و به سادات و علماء اعتقاد داشت او را تحت کفالت و حمایت و تربیت خویش قرار داد. او چندی در مکاتب قدیم درس خواند. بعدا مجالست دانشمندان و فضلاء را اختیار نمود [پس از آن] به شغل مکتب داری (تا قبل از تأسیس مدارس جدید) اشتغال جسته و [در زادگاه خود] صاحب محراب و منبر بود. از سن ٩ سالگی لب به شعر گفتن گشود. از اوست:
گو به صرّاف سخندان بیابان جنون که در این راه تمامست عیار من و دل[٢]
سیّد علی بختیاری
سیّد علی بن ابی القاسم حسینی بختیاری، از علماء و فضلاء معدود بوده [و در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری] می زیسته و در سال ١٣١٢ق در اصفهان وفات یافته است. وی از شاگردان حاج شیخ محمّدباقر (نجفی) مسجدشاهی بوده و کتب زیر از اوست:
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٦٢؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٨٢؛ بزم معرفت، صص ٢٨٢-٢٨٤.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٤٤٦ و ٤٤٧.