اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٧٩ - علی دیوانه اصفهانی
علاّمه اش در مسجد جامع اصفهان می پرداخت. او در ایام تحصیل صبح و بعدازظهر در مدرسه کاسه گران سطوح و فقه و اصول [و در مدرسه شفیعیه شرح لمعه] تدریس می نمود و عدّه ای از طلاّب از محضر او مستفید می شدند. مرحوم ابطحی عالمی خلیق و مهربان و خوش محضر و نکته دان، دارای محفوظات زیاد و حاضر الذّهن بود.
او در صبح یکشنبه ١١ صفر المظفّر سال ١٤١٠ق در اصفهان وفات یافته و در قبرستان جدید (باغ رضوان) مدفون گردید.[١]
علی دیوانه اصفهانی
علی [بطلانی] اصفهانی متخلّص به «دیوانه» فرزند استاد باقر، شاعر ادیب معاصر در سال ١٢٧٢ش در اصفهان متولّد گردیده و در آغاز نوجوانی به نانوایی مشغول شد. در جوانی خواندن و نوشتن آموخت و در همان سال ها به سرودن شعر پرداخت. بسیاری از اشعارش مدایح و مراثی چهارده معصوم علیهم السلام است. وی در ماه رمضان ١٤٠٧ق [مطابق با ٥ اردیبهشت ١٣٦٦ش] وفات یافته و در [قطعه ٩] قبرستان جدید اصفهان (باغ رضوان) مدفون شد.
[این کتاب ها از اشعار او به چاپ سیده است:
١. «دیوان دیوانه اصفهانی» در سال ١٣١٨ش٢. «نوبهار دیوانه» در سال ١٣٤٦ش٣. «بوستان غم انگیز کربلا» در سال ١٣٥٠ش٤. «گلشن راز»
این شعر از اوست:
شمع فراق، جامه هستی ز کف بسوخت این سوز جانگداز، ز پروانه آرزوست
[١] مزارات اصفهان، صص ١٣٠ و ١٣١؛ رساله فی تعارض الید و الاستصحاب، (مقدمه) ، صص ٥ و ٦؛ خمینی شهر، شهری که از نو باید شناخت، ص١٣٨.