اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٧٨ - عبدالحسین عبدی اصفهانی
میرزا عبدالحسین ظفر اصفهانی
میرزا عبدالحسین متخلّص به «ظفر» از شعرای قرن سیزدهم هجری. دیوان بیگی در سال ١٢٩٤ق او را در طهران دیده که در کار تحصیل بوده و جوانی معقول و مؤدب به شمار می رفته است.
از اوست:
اگر برای غمت شیشه دلم تنگ است بزن به سنگ که این شیشه قابل سنگ است
مرا دلی است خروشان چو چنگ از غم تو تو را به محفل اغیار گوش بر چنگ است[١]
عبدالحسین عبدی اصفهانی
مشهدی عبدالحسین متخلّص به «عبدی» از شعراء متوسّط و معاصر اصفهان بود. کتابی از او به نام «دُرَر المصائب» مشتمل بر حدود هزار بیت در سال ١٣٦٨ق به طبع رسیده است.
او در ماه ربیع الاوّل سال ١٣٧٢ق به سن ٧٥ سالگی در اصفهان وفات یافت. از اوست:
زلف پر چین را خم اندر خم مکن از خمش یک عالمی درهم مکن
از خمار چشم میگون و لعل خویش حسرت ساقی و جام جم مکن[٢]
[١] تذکره حدیقه الشعراء، ج٢، ص١١٣٥.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٣٣٠؛ مؤلّفین کتب چاپی، ج٣، ص٧٤٥.