اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٩٢ - میرزا عبدالواسع صفا زواره ای
ابوعبداللّه بن خفیف رفیق و مصاحب بود. ابوغریب اصفهانی صاحب کرامات بوده و به علّت این که در عشق به عین جمع رسیده بوده و او را «حُلولی» می گفتند] عاقبت به طرطوس رفته و آنجا وفات یافت.[١]
میر عبدالواسع خاتون آبادی*
میر عبدالواسع بن میر محمّدصالح بن میر محمّداسماعیل (شاهمراد) حسینی خاتون آبادی اصفهانی، عالم فاضل زاهد متقّی، از علمای قرن یازدهم هجری.
در اصفهان به تحصیل پرداخته و عمر خویش را صرف تهذیب نفس و عبادت نموده و سرانجام در ماه مبارک رمضان سال ١٠٩٨ق وفات یافته است. مرحوم معلم حبیب آبادی وفات او را در ماه رمضان ١١٠٩ق نوشته و اضافه کرده است که جنازه به نجف اشرف حمل شده و در مرقد مطهر علی علیه السلام مدفون شده است.[٢]
میرزا عبدالواسع صفا زواره ای*
میرزا عبدالواسع متخلّص به «صفا» فرزند میرزا محمّدعلی طباطبائی زواره ای (وفا) ، شاعر و ادیب و خوشنویس ماهر در قرن سیزدهم هجری.
در سال ١٢٢٨ق متولّد شد و در علم و ادب مهارت یافته و خط شکسته را نیز نیکو می نوشت. در اصفهان به خدمت حاج سیّد محمّدباقر حجه الاسلام شفتی درآمد و کاتب ویژه او شد. پس از وفات مرحوم حجه الاسلام مدّتی در اصفهان و مدّتی در زواره بود تا اینکه در سال ١٢٨٤ق در زواره وفات یافت و همانجا مدفون شد. غزل و قصیده را نیکو
[١] شرح شطحیات، ص٥٨١؛ نامه دانشوران ناصری، ج٤، ص٤١١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص١٦٩.
[٢] الروضه النضره، ص٣٦١؛ وقایع السنین و الاعوام، ص٥٤٢؛ مکارم الآثار، ج٢، ص٣٢٥.