اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٩١ - میرزا عبدالکریم طبیب پوده ای
عبدالکریم آشفته بختیاری
عبدالکریم خان سالار ارفع بختیاری متخلّص به «آشفته» [فرزند اسفندیارخان سردار اسعد، از شعرای قرن چهاردهم هجری] در حدود سال ١٣١٠ق متولّد شد. او اهل شعر و ادب بوده و با فضلاء و ادباء چهارمحال و بختیاری مصاحبت داشت و خود نیز نیکو شعر می سرود. او سرانجام در سال ١٣٦٣ق [مطابق با ١٣٢٣ش] وفات یافته و در آرامگاه خانوادگی خوانین بختیاری، در تکیه میر (تخت فولاد) اصفهان مدفون شد. این شعر از اوست:
مه جبین چهره پری وار نداری داری عالمی عاشق و بیمار نداری داری
حسن تو برده گرو از همه خوبان جهان شیوه دلبری ای یار نداری داری
وصل سهل است ولی ناز تو شد مشکل من سر آزار من زار نداری داری[١]
میرزا عبدالکریم طبیب پوده ای
میرزا کریم (عبدالکریم) طبیب [فرزند حاج اسماعیل از اطباء حاذق قرن چهاردهم هجری] اصلاً از مردم پوده سمیرم و در اصفهان ساکن [بوده] و خصوصا در امراض چشم مهارت داشت. کوچه ای در محله خواجو به نام میرزا کریم به او منسوب است.[٢]
[١] شناخت سرزمین بختیاری، ص٤٩٧؛ تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٢٠؛ تخت فولاد یادگار تاریخ: خطی.
[٢] تاریخچه محلّه خواجو، ص٢٨؛ سیری در تاریخ تخت فولاد، ص٥٥.