اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٠٢ - میرزا محمّدعلی ناصح
مهارت یافت. [و از محضر اساتیدی چون وحید دستگردی، میرزا رضاخان نائینی، حبیب اللّه مظفری و میرزا ابوالحسن شعرانی بهره گرفت.] همچنین زبان های انگلیسی و فرانسوی را آموخت. در سال ١٣٠٠ش به استخدام وزارت معارف درآمده و به تدریس در مدارس تهران مشغول شده [و به نشان درجه یک علمی نائل شد.] شکسته و نستعلیق را خوش می نوشت. شعر را نیکو می سرود و عضو انجمن ادبی ایران و در اواخر رئیس آن بود. او چندگاهی در اداره نگارش مسؤلیّت آرایش و پیرایش و ویرایش انتشارات اداره معارف را برعهده داشت.
[وی سرانجام در ١٨ شهریور ١٣٦٥ش در تهران وفات یافت. آقای ابوالقاسم حالت قطعه ای در رثای او سروده و در آن گفته است:
رفت ناصح که با نصایح خویش همه را بود هادی و حامی
در چه تاریخ زین مصبت زد شعله در جان عارف و عامی
اشک ریزان به پاسخم گفتند: «رفته از دست ناصح نامی»]
او رسائل چندی ترجمه و تألیف [و تصحیح] نموده است از آن جمله:
١. «رساله در شرح حال خاقانی»٢. «رساله در شرح حال صاحب بن عباد»٣. «ترجمه سیره جلال الدّین» تألیف: منشی زیدری٤. تصحیح و تحشیه «دیوان ابوالفرج رونی»٥. «دیوان اشعار»٦. «انتخاب اشعار از دواوین شعراء به طرز حماسه» [٧. تصحیح «بوستان» سعدی٨. تصحیح «دیوان ادیب صابر ترمذی»٩. «زندگانی صلاح الدّین ایوبی]
از اوست:
آمد نگار پرده از چهره برگرفته رسم سیاهکاری زلفش ز سر گرفته