اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٩٤ - علی صورتی اصفهانی
سیّد علی صوتی یزدی
میر سیّد علی صوتی یزدی، از شعراء و موسیقیدانان قرن یازدهم هجری. در فن موسیقی وارد بوده و سفری به حجاز نموده و سپس به هند رفته، مقتضی المرام به ایران بازگشت و مورد عنایت شاه عباس دوم قرار گرفته و سرانجام در سال ١٠٧٨ق در اصفهان وفات یافته است.
از اشعار اوست:
از وجود من وجود هر گناهی قائم است می توان گفتن مرا پروردگار معصیت[١]
علی صورتی اصفهانی*
مولانا علی صورتی اصفهانی، از شعرای اصفهان در اواخر دهم هجری است. در اصفهان به معرکه گیری و صورت خوانی مشغول بود و «صورتی» تخلّص می کرد و صورت خوانی عبارت از نمایش صور ملائکه و عاصیان و شرح ماجرای آنها در حشر است.
علی صورتی، در عمر خود به فراق ناشی از مرگ فرزندش محمّدرضا مبتلا شد.
این شعر از اوست:
من آن صیدم که تیری خورده باشد من آن شامم که صبحش مرده باشد
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٦١١؛ جامع مفیدی، ج٣، صص ٤٤٠ و ٤٤١؛ ریحانه الادب، ج٣، ص٤٧٣؛ آتشکده یزدان، ص٣٠٣؛ آینه دانشوران، ص١٤٤؛ تذکره شعرای یزد، ص٩٥؛ تذکره شبستان، صص ٤٧٨ و ٤٨٨؛ نام نامه موسیقی ایران زمین، ج٣، ص٥٤٧؛ الذریعه، ج٩، ص٦٢٠؛ فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص٣٥٩.