اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٢٧ - حاج میرزا عبدالجواد نوری
عبدالجواد اختر زفره ای
عبدالجواد زفره ای فرزند ملاّ محمّدعلی رجاء بن حسن زِفرِه ای کوهپائی اصفهانی، شاعر ادیب متخلّص به «اختر» [از شعرای اوایل قرن چهاردهم هجری.]
در ٢٥ رمضان ١٣١٦ق در قریه «زِفرِه» متولّد شده و نزد پدر دانشمند خود علم و ادب آموخته و در نوجوانی لب به سرودن اشعار گشود. اما در جوانی در ١٧ ربیع الاوّل ١٣٤٣ق وفات یافته و در قبرستان زِفرِه مدفون شد.[١]
حاج میرزا عبدالجواد نوری
حاج میرزا عبدالجواد بن حاج ملاّ محمّدعلی نوری، عالم فاضل و فقیه محقّق، معروف به «شیخ العلماء» وی داماد حاج محمّدابراهیم کلباسی بوده و نزد سیّد محمّد شهشهانی [و آقا محمّدمهدی کلباسی، حاج محمّدجعفر آباده ای و شیخ محمّدباقر نجفی[ به تحصیل پرداخته و پس از آن مرجع حل مشکلات مردم و رفع خصومات و مرافعات بوده است. اهل زهد و عبادت و تَهَجُّد بوده و کراماتی به او منسوب است. مسجد دروازه نو اصفهان به همت او بنیاد شد و او و فرزندان و نوادگانش تا اواسط قرن چهاردهم هجری در آن مسجد اقامه جماعت می نمودند. او عمر طولانی یافته و بسیار پیر و معمّر شده و سرانجام در شب سه شنبه ٢٠ شوال المکرّم ١٣٢٣ق وفات یافت و در بقعه بابا رکن الدّین در تخت فولاد مدفون شد.
کتب و رسائلی تألیف نموده که از آن جمله است:
١. «رساله فقه استدلالی»٢. «رساله در نمازهای مستحبّی»٣. «رساله عملیّه»
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج١، ص٢١٠؛ منتخبات اشعار رجاء، ج٢، ص٨٩.