اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٦٥ - عبداللّه مصوّر
نسخه ای از «جامع التّواریخ» تألیف: ملاّ تاج الدّین حسن شهاب منجم یزدی (ابن شهاب) را در سال ٨٨٠ق کتابت کرده است. این نسخه در کتابخانه ملّی ایران موجود است.[١]
شیخ عبداللّه گیلانی
شیخ عبداللّه گیلانی [از علمای قرن دوازدهم هجری] فاضل نحریر به غایت ستوده خصال بود. در اواخر عهد صفویه در اصفهان وفات یافته است.[٢]
[وی در سال ١١٥٠ق وفات یافته و شیخ محمّدعلی حزین در رثای او قصیده ای گفته که مادّه تاریخ آن این بیت است:
چون مردمک چشم جهان بود ز عرفان گفتم پی تاریخ که «بینش ز جهان رفت»[٣] ]
١١٥٠
عبداللّه مصوّر*
عبداللّه مصوّر، نقاش و قلمدان ساز اهل اصفهان در قرن چهاردهم هجری است. وی در رنگ و روغن و آبرنگ و تذهیب کاری مهارت داشته و در حدود سال ١٣٥٠ق در اصفهان درگذشته است.
این نقاشی ها از آثار اوست:
[١] تاریخ افضل، مقدمه، صص ٤-٧.
[٢] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٩٠؛ تاریخ و سفرنامه حزین، ص٢٣٧.
[٣] تاریخ و سفرنامه حزین، صص ٣٨٧ و ٣٨٨ (تعلیقات) ؛ دیوان حزین لاهیجی (تصحیح بیژن ترقی) ، ص٦٠٥.