اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٩ - عباس عشقی اصفهانی
عباس عشقی اصفهانی
عباس باباعلی خواجوئی متخلّص به «عشقی» فرزند اسداللّه از شعرای معاصر اصفهان در سال ١٣٠٥ش متولّد شده، تحصیلات کمی کرده و بعدا به کسب و کار مشغول شد. از اعضاء انجمن ادبی پروانه بود و در شعر طبعی روان داشت.[١]
[عشقی به سال ١٣٠٣ش (مطابق سنگ نوشته مزارش) در اصفهان متولّد شده و از سن ٩ سالگی به کار تلاش برای امرار معاش پرداخت. او از ١٦ سالگی به شعر و ادب روی آورد و سال ها زیر نظر اساتیدی همچون میرزا عباس خان شیدا و محمّدرضا شمشیری (شکیب) به فراگیری فنون شعر و ادب اهتمام ورزید. به سال ١٣٣٦ش به حاج شیخ محمّدحسن گنابادی ملقّب به «صالح علی شاه» و بعد از فوت او به فرزندش حاج سلطان حسین تابنده ملقّب به «رضاعلی شاه» دست ارادت داد. او در سال های آخر عمر در انجمن های ادبی مشتاق و حافظ شرکت می کرد. مجموعه اشعار او به عنوان «جلوه عشق» به چاپ رسیده است.[٢] عشقی در ٢٢ مرداد ١٣٧٤ش وفات یافته و در قطعه نام آوران واقع در باغ رضوان اصفهان مدفون شد.[٣] ]
از اوست:
شانه مویت به رخ آینه گون می ریزد یا که بهر دل ما طرح جنون می ریزد
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٣٣٤.
[٢] بزم ادب، ص٣١٦.
[٣] بزرگان فرهنگ و تاریخ اصفهان: خطی.