اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٩٤ - میرزا علی قاری
١٣٢١ش به اصفهان مراجعت نموده و امامت نماز جماعت مسجد و حسینیه نورباران را به عهده گرفت تا اینکه در سال ١٣٤٦ش به علت بیماری حنجره وفات یافت و در تکیه آقا سیّد محمّد ترک (تکیه جهانگیر قشقائی) مدفون شد. از او «دیوان شعر»ی باقی مانده است. از اوست:
ای حسین من عاشق روی توام واله و شیدای در کوی توام
آخر ای روح روان خورشید جان قبله ام هستی و من سوی توام[١]
میرزا علی شریف
میرزا علی متخلّص به «شریف» فرزند محمّدحسن [از شعرای قرن چهاردهم هجری[ در سال ١٢٨٦ش در اصفهان متولّد شده و به شغل قنادی روزگار می گذرانید و گاهی برحسب اقتضای حال شعر می سرود. از اوست:
عاشق که بود قبله گهش ابروی جانان دیگر چه کند کیفیّت دیر و حرم را[٢]
میرزا علی قاری*
میرزا علی میر سعیدی معروف به «قاری» و «بیدآبادی» فرزند ملاّ حسن قاری از اساتید فن قرائت و تجوید در قرن چهاردهم هجری.
در قرائت قرآن صوتی دلنشین داشت. اهل محله بیدآباد اصفهان بود و به فنون موسیقی همچون گوشه های موسیقی، آواز و الحان آشنا بود. او جلسات قرائت قرآن را در مسجد سیّد و مسجد علیقلی آقا برپا می کرد و شاگردان علاقمند نزد او تعلیم
[١] تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم) ، ص٢٠٣.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٢٦٩.