اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٧٨ - میرزا عبدالغفور شمس القُرّاء
است. در علوم زمانه خود مهارت داشته و در اصفهان به تدریس می پرداخته است. شعر بسیار گفته که اغلب در مدایح و مراثی معصومین علیهم السلام است. تا سال ١٢٧٠ق در قید حیات بوده است.[١]
حاج عبدالغفور عالی قزوینی
حاج عبدالغفور قزوینی اصفهانی متخلّص به «عالی» فرزند حاج محمّدباقر، شاعر ادیب در قرن سیزدهم هجری. جدّش حاج عبدالغفور از تجار معروف و اصلاً از قزوین بوده و سلسله او در اصفهان به حاج غفوری شهرت داشته اند. میرزا عبدالغفور در اصفهان متولّد شده و جهت تحصیل به عتبات عالیات رفت و پس از مدتی تحصیل به اصفهان مراجعت کرد. گاهی به اقتضای حال شعر می گفت و در سال هزار و دویست و هشتاد و اندی وفات یافت.
از اوست:
دوش آشفته دل از زلف تو سودا می کرد تا سحر خون به دل عنبرسا می کرد[٢]
میرزا عبدالغفور شمس القُرّاء
میرزا عبدالغفور [شمس الشرق فرزند علی محمّد، معروف به] شمس القُرّاء از اساتید فن قرائت و تجوید در اصفهان [بود] و در این اواخر استاد مسلّم و وحید به شمار می رفت. تجوید و قرائت را از شیخ محمّد بن محمّدباقر عاصم کاشانی و سیّد علی
[١] تذکره حدیقه الشعراء، ج٢، ص١٤٩٥.
[٢] تذکره حدیقه الشعراء، ج٢، صص ١١٦١-١١٦٣؛ تذکره مدایح معتمدیه: خطی.