اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٣٢ - علی اکبر جمشیدیان (جمشیدی)
علی اکبر جمشیدیان (جمشیدی)
علی اکبر جمشیدیان معروف به «اکبر جمشیدی» و متخلّص به «جمشیدی» فرزند محمّدحسین [از مشاهیر شعرای اصفهان در عصر حاضر] در سال ١٣٠١ش در اصفهان متولّد شد. از نوجوانی به کارگری پرداخته و پس از ٧ سال در کارخانه دخانیات، به کار در کارخانه پارچه بافی زاینده رود مشغول شد. در شعر از معلومات استاد محمّدحسین صغیر اصفهانی بهره گرفته و عضو انجمن های ادبی شیدا و کمال بوده است. گاهی برحسب اقتضای حال از هزل و جدّ اشعاری می سراید و در فکاهی تسلط دارد.[١]
[بنا بر نوشته مقدمه «شلوغ و پلوغ» در بهار ١٣٠١ش متولّد شده و در کودکی پدر را از دست داد و به ناچار به کار مشغول شد. و در کنار کار به فراگیری خواندن و نوشتن پرداخت.
او به دعوت جلال برجیس چندی سال در آموزشگاه فروغ تدریس کرد و سرانجام در ١٢ اردیبهشت ١٣٨٢ش از دنیا رفت و در قطعه نام آوران باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. مجموعه ای از اشعار او در این کتاب ها به چاپ رسیده است:
١. «برهنه خوشحال» در سال ١٣٤٣ش ٢. «لبخند» در سال ١٣٤٧ش٣. «شلوغ و پلوغ» در سال ١٣٧٣ش[٢]
از اوست:
تو رفتی و بگذشت از گذشتنت بس ماه ز سینه ام به درآید هنوز ناله و آه
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ١٤٢ و ١٤٣.
[٢] شلوغ و پلوغ، صص ٥-٢٦.