اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢١٦ - میرزا عبدالرحیم سمیرمی
اوست و از سال ١١٠٤ق شروع و تا تاریخ ١١٢٣ق می رسد.[١]
[علاوه بر کتیبه های مدرسه چهارباغ اصفهان، کتیبه های مدرسه آقا کمال خازن (به سال ١١٠٨ق) و مدرسه شمس آباد (١١٢٥ق) نیز به خط ثلث زیبای اوست. مرحوم مهدی بیانی هم دو قطعه خوشنویسی به خط ثلث زیبای او به تاریخ های ١١١١ق و ١١٢١ق در تملک داشته است. عبدالمحمّد ایرانی در کتاب خود تصویر نمونه ای از خطوط عبدالرحیم جزایری را به چاپ رسانده که در ایام محاصره اصفهان در سال ١١٣٤ق نوشته شده است و ظاهرا آخرین اثر شناخته شده اوست.[٢] ]
میرزا عبدالرحیم سمیرمی*
میرزا عبدالرحیم سمیرمی از خوشنویسان زبردست و هنرمند قرن سیزدهم هجری است. تعلیم خط از محمّدباقر سمسوری و میرزا علی اکبر محلاّتی گرفته است. خط نستعلیق را نیکو می نوشت و در کتیبه نگاری استاد بود و در تهذیب نفس و تزکیه کوشیده بود و از علوم ادبی و دینی هم بابهره بود.
در اواخر عمر به تهران رفت و در سلک خوشنویسان دربار ناصرالدّین شاه قرار گرفت و ضمنا به تعلیم خط دیگران نیز پرداخت. ولی شاگردان را فقط در خانه خود می پذیرفت. تاریخ وفات او را هدایت اللّه لسان الملک سپهر ١٢٨٠ق نوشته ولی فرزند سمیرمی، میرزا محمّدحسین جعفری معروف به «ادیب اصفهانی» سال فوت پدر را ١٣٠٥ق دانسته است. کتیبه سردر شمس العماره (که اکنون در جای خود نیست) و کتیبه
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٧٢؛ پیدایش خط و خطاطان، ص٢٠٨؛ تاریخ خط و خطاطان، ص١١١؛ خوشنویسی در کتیبه های اصفهان، صص ٥٤ و ٥٥؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان) ، ص٩٩.
[٢] گنجینه آثار تاریخی اصفهان: صفحات مختلف؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج٤، ص١١٠٠؛ آثار ایران، ج٤، صص ٢٤١ و ٣٣٤.