اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٩٨ - میرزا عبدالکریم سرمست
او پس از سال ٥٠٠ق وفات یافته است. دخترش آمنه نیز محدّثه و عالمه است.[١]
عبدالکریم جوباری اصفهانی
ابوالوفاء عبدالکریم بن علی بن عیسی بن نعمان اصفهانی جوهری جوباری، [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن ششم هجری و از اهالی محلّه جوباره.] از ابوسعید عبدالواحد بن محمّد معلم اصفهانی حدیث شنیده و ابوسعد سمعانی از او استماع حدیث کرده است.[٢]
عبدالکریم اصفهانی
ابوالخیر عبدالکریم بن علی بن محمّد بن علی بن فورجه (فُ - وَ - رَ - جَ - ه) اصفهانی [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن ششم هجری.]
از ابوبکر بن ریذه، ابوالحسین احمد بن محمّد بن فادشاه، ابونصر فضل بن محمّد بن سعد قاشانی، ابومحمّد عبدالعزیز بن احمد بن فاذویه استماع حدیث کرده و در شب دوشنبه ١٢ شوال ٥١٢ق وفات یافته است. تولّدش سال ٤٢٨ق بوده است.
ابوسعد سمعانی از او به عنوان «شیخٌ سدیدٌ صالح» یاد کرده و از او اجازه روایت گرفته است.[٣]
میرزا عبدالکریم سرمست
میرزا عبدالکریم متخلّص به «سرمست» و «روحی» فرزند میرزا محمود، ادیب شاعر و
[١] معجم البلدان، ج٢، ص٢٦٠؛ التّحبیر، ج٢، ص ٣٩٦؛ الانساب، ج٤، ص١٥٨؛ اللّباب، ج١، ص٣٦٦؛ گرکویه، ص١٥٦.
[٢] التّحبیر، ج١، ص٤٧٨.
[٣] التّحبیر، ج١، ص٤٧٩.