اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٣١ - میرزا عبداللّه عشق
نستعلیق را خوش می نوشته و نسخه ای از «مثنوی معنوی» را در سال ٨٤٧ق کتابت کرده است. این کتاب به شماره ١٦٨ در فهرست آثار موزه رضا عباسی در تهران موجود است.[١]
میرزا عبداللّه عشق
میرزا عبداللّه مرعشی اصفهانی متخلّص به «عشق» فرزند میرزا محمّدشفیع مستوفی موقوفات [بن میرزا رحمت اللّه بن میرزا ابوالحسن حسینی مرعشی] شاعر و ادیب توانا در قرن یازدهم هجری.
در اصفهان متولّد شده [و در این شهر علم و ادب آموخته و به دامادی یکی از سلاطین صفویه درآمد.] به فارسی و ترکی شعر نیکو می سروده و دیوان او حدود ده هزار بیت شعر داشته است. و نسخه ای از آن در کتابخانه آقای حسین کوهی و نسخه ای در کتابخانه ملک طهران موجود است. [عاقبت در سال ١٠٧٤ق در سن ٣٠ سالگی وفات یافته و جسدش به مشهد مقدس نقل و در جوار حرم مطهر امام رضا علیه السلام مدفون شد.]
این شعر از اوست:
سیل افتاده است از پا تا خرابم کرده است خورده صد خونابه آتش تا کبابم کرده است
کی توان ز آب و گل عالم مرا تعمیر کرد سیل بی پروای استغنا خرابم کرده است
[١] دانشنامه هنرمندان ایران و جهان اسلام، ص٣٦٥.