اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ١٥٣ - سیّد عبدالحسین نصرت اصفهانی
عبدالحسین خواجوی اصفهانی*
عبدالحسین بن میرزا محمّدحسن خواجوی اصفهانی، از فضلاء و ادبای قرن سیزدهم هجری بوده و در سال ١٢٧٨ رساله ای عرفانی به فارسی تألیف کرده، که نسخه عکسی آن در کتابخانه مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی در تهران موجود است.[١]
عبدالحسین صفائی
عبدالحسین شیخ زین الدّینی متخلّص به «صفائی» فرزند میرزا محمّدحسن شیخ زین الدّین واعظ، از شعرای معاصر اصفهان. نسب آنان به شیخ زین الدّین ابن عین علی خوانساری عالم معروف اواخر زمان صفویه می پیوندد.
در سال ١٢٨٨ش در اصفهان متولّد شده و تا به سن ٢٢ سالگی به کسب علم و دانش از قدیم و جدید پرداخت. بعدا جهت کسب معاش چندین سال در خارج اصفهان بود. آنگاه به اصفهان مراجعت نموده و به حسابداری مشغول شد. گاهی اشعاری می سرود. این بیت از اوست:
حرف بگذار و عمل پیشه نما زانکه به حرف هیچ شیرین نشود کام تو از گفتن قند[٢]
سیّد عبدالحسین نصرت اصفهانی
میرزا عبدالحسین منشی باشی متخلّص به «نصرت» بن محمّدحسن مستوفی
[١] فهرست عکسی دائره المعارف، ج١، ص١٨٣.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٣١١ و ٣١٢.