اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٤٥ - میرزا محمّدعلی عالم نائینی
ساکن شد و پس از وفات خود او، حجره به آقا سیّد محمّدرضا خراسانی رسید. او اواخر عمر را به فقر و تنگدستی گذراند.[١] ]
میرزا محمّدعلی عالم نائینی
میرزا محمّدعلی عالم نائینی [متخلّص به «محیط»] فرزند محمّدباقر [از علمای عالیقدر اواخر دوره قاجاریّه، عالم فاضل، ادیب شاعر خوشنویس ماهر و عابد صالح، در سال ١٢٧٨ق در نائین متولّد شد و پس از تحصیل مقدمات به اصفهان و نجف اشرف سفر کرد و در سامرا نزد میرزا حسن شیرازی (میرزای بزرگ) تحصیلات خود را تکمیل نموده و به اجتهاد نائل شده و به نائین بازگشت.]
او از قائدین مشروطیّت و جنگ شیخیّه و متشرّعه نائین بود. در حفظ آیتی عجیب به شمار می رفت. شعر عربی و فارسی را خوب می گفت [و خطوط شکسته و نستعلیق را خوش می نوشت.] او در سال ١٣٣٣ق در اصفهان وفات یافته و جنب قبر جهانگیرخان قشقائی [در تخت فولاد] مدفون شد. [تاریخ وفات او را در این بیت به نظم آورده اند:
در هزار و سیصد و سی و سه بود که اجل شمعی ز بزم دین ربود]
کتب زیر از تألیفات اوست:
١. «هلال یک شبه» در رفع شبهات شیخیّه٢. «صراط المستقیم» در ردّ بر شیخیّه و بهائیّه٣. «دیوان اشعار»
[این شعر از اوست:
دلبرا بی رخ تو آه و فغان کار من است زعفرانی ز غمت عارض گلنار من است
[١] تاریخ اصفهان (تکایا و مقابر) ، صص ٢٧٩ و ٢٨٠.