اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٣٠ - ملاّ محمّدعلی مفرد تبریزی
بازگشت در قرن سیزدهم هجری است و در اشعار خود اغلب از «فرخی سیستانی» تقلید کرده است.[١]
این غزل از اوست:
تا سر زلف عنبرین، حلقه به دوش می کنی سوی تو هر که بنگرد، حلقه به گوش می کنی
همره باد می کنی، نکهت زلف خویش را کوچه به کوچه باد را، مشک فروش می کنی
دوش اگر میان ما و تو رفت اگر حکایتی ما خجلیم و باز تو شِکوِه دوش می کنی
پند مده تو ناصحا، کز سر عشق او گذر چون که ندیده ای رُخش، عیب «سروش» می کنی]
ملاّ محمّدعلی مفرد تبریزی
ملاّ محمّدعلی بن محمّدقلی تبریزی، شاعر ادیب متخلّص به «مفرد» [از شعرای قرن یازدهم هجری] ساکن عباس آباد اصفهان و مردی درویش دردمند و محجوب بوده و
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٦٦٥؛ بیان المفاخر، ج٢، صص ١١٥ و ١١٦؛ تذکره مآثر الباقریه، صص ١٩٩-٢١٥؛ حدیقه الشعراء، ج١، صص ٧٦٧-٧٧٣؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٤، صص ٤٠٦ و ٤٠٧؛ المآثر و الآثار (چهل سال تاریخ ایران) ، ج١، ص٢٧٦؛ مجلّه یادگار، (سال پنجم) ، شماره ١ و ٢: شهریور و مهر ١٣٢٧، ص١٠٢؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «سروش اصفهانی»، ص٤٩٦؛ ریحانه الادب، ج٣، ص٢٠؛ مکارم الآثار، ج٣، صص ٧٥٦-٧٥٨؛ فرهنگ معین، ج٥، ص٧٥٢؛ سیری در شعر فارسی، ص١٧٥؛ حماسه سرائی در ایران، ص٣٨٧؛ تاریخ ادبیات ایران (شفق) ، صص ٥٩٩-٦٠١؛ سبک شعر در عصر قاجاریه، صص ١٠٥-١٠٨؛ مقالات ادبی (استاد همایی) ، صص ٤٤٣-٤٦٦؛ دیوان سروش اصفهانی: مقدمه؛ الذریعه، ج٩، ص٣٤٣؛ ج١١، ص٢٨٨؛ ج١٤، ص٢٢٧ و ج١٩، ص١١٢.