اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٦١ - میرزا علیرضا فاتحی
این دو بیت را خطاب به علاءالدّین محمّد شهرستانی سروده است:
ای خداوندی که پیش دست دریا بخششت هست بی قدر زر، چونان که بی مقدار کاه
نیست مستبعد که گردد قابل نشو و نما از نسیم و خُلق تو در کهگل دیوار کاه[١]
میرزا علیرضا فاتحی
میرزا علیرضا شفیعی متخلّص به «فاتحی» فرزند شیخ محمّدحسین (معروف به «گل و بلبل») از شعراء و خطبای معاصر اصفهان. در سال ١٢٨٩ش در اصفهان متولّد گردیده و مدتی در مدارس جدید تحصیل نمود و کمی از علوم قدیمه را خواند. او روزگار به آموزگاری می گذراند و در مواقع فراغت روضه می خواند. شاعر خوش طبعی بود و اشعارش عموما فکاهی بود. [این کتاب ها از آثار اوست:]
١. «حقیقت گوئی فاتحی» در سال ١٣٣٣ش به طبع رسیده است. ٢. «تعلیمات دینی منظوم یا سرود مذهبی»٣. «ضیاء الابصار» در حالات ائمه اطهار علیهم السلام٤. «تذکره المراثی»[٢] [٥. «لبخند فاتحی» که در سال ١٣٤٢ش چاپ شده است.
این شعر از اوست:
یا رب نشود کسی دچار زن بد چون کس نبود بَتَر زِ مار و زن بد
روزی دو سه بار می کشد شوهر خویش مردن به از اینکه زیر بار زن بد]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٦١٤.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٣٤٢؛ اصفهانی های شوخ و حاضرجواب، ص٣٤٢.