اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٩١٩ - عیسی قلی خان بختیاری
ضمن مرثیه ای مادّه تاریخ او را چنین سروده است:
سال وفات وِرا، خامه «برنا» نوشت: «مکین مینو شود سالم اهل سخن»]
از اوست:
تا گشته ام بر آن بت لیلی صفت اسیر دیوانه وار کوه و بیابانم آرزوست
بی ماه عارض تو شده روز من چو شب نور رخت به کلبه ویرانم آرزوست
از بس که خار هجر خلیده به پای دل از باغ وصل تو گل و ریحانم آرزوست[١]
عیسی قلی خان بختیاری
عیسی قلی خان [بهادرزاده] متخلّص به «عیسی» [فرزند موسی خان بهادرالسّلطنه بختیاری] در سال ١٣٣٠ق متولّد شده و در محل تولّد خویش به اندازه مقدور تحصیلات کرد و سپس به زراعت و شکار روزگار گذراند. گاهی شعر می سرود.[٢] [تحصیلات ابتدائی را در مدرسه بختیاری شهرکرد انجام داد. مدتی در اصفهان و تهران بود. زمانی هم در دوران قدرت خوانین در کرمان مصدر خدماتی گردید. اخیرا به کمک سلطان مراد بختیار در کارخانه قند اصفهان به کار مشغول شد.[٣] وی سرانجام در روز ١١ ١٣٦٥ش وفات یافته و در قطعه ٦ قبرستان باغ رضوان اصفهان مدفون شد.[٤] ]
این بیت از اوست:
سخن از لبت شیرین چو بیاید به میان یادی از درد درون دل فرهاد کنید
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٢٣٤ و ٢٣٥؛ بزم ادب، ص١٩٦؛ راز دل نصیر، ص١٦٩؛ تذکره شعرای استان اصفهان، (ویرایش دوم) ، ص٣٦٥.
[٢] تذکره شعرای معاصر اصفهان، ص٣٣٧.
[٣] شناخت سرزمین بختیاری، ص٥٢٦.
[٤] سایت اینترنتی یادبود (آرامستان های اصفهان) .