اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٥٧ - عبداللّه اصفهانی
عبداللّه الجواد بن جعفر طیّار علیه السلام می دانند. تا چندین سال قبل در جلو مقبره بازارچه ای و در سمت شمال آن آثار گورستانی قدیمی وجود داشت که در سال های اخیر گورستان تبدیل به مدرسه و خانه شده و بازارچه برای کشیدن خیابان خراب گردید و اکنون جاده اصلی شهر به رهنان می باشد و امامزاده در سمت جنوب خیابان قرار دارد و بر آن گنبدی عالی با کاشیکاری مردمان خیّر و نیکوکار و متدیّن ساخته اند و از این راه محبّت و دوستی خود را نسبت به خاندان عصمت و طهارت ثابت گردانیده اند.[١]
[عبداللّه بن معاویه در کوفه قیام کرد و چون از والی آن شهر شکست خورد، فرار کرد و جمعی را با خود همراه ساخت و به سال ١٢٧ق به شهرهای کوفه، بصره، همدان، ری، قم، قومس، اصفهان و فارس دست یافت و اصفهان را پایتخت خود قرار داد. سفّاح و منصور عباسی به همراه عدّه ای از بنی هاشم نزد وی آمدند. مروان بن محمّد لشکری انبوه به فرماندهی عامر بن ضباره به جنگ عبداللّه فرستاد. عبداللّه چون سستی یاران خود را دید به خراسان نزد ابومسلم فرار کرد و به دستور وی در زندان کشته شد.[٢] ]
عبداللّه اصفهانی
عبداللّه بن نُمرذ اصفهانی [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن سوم هجری] از ابراهیم بن محمّد بن حارث معروف به «ابراهیم بن نائله» روایت می کند و محمّد بن علی از او نقل حدیث می نماید.[٣]
[١] مزارات اصفهان، صص ٤٨-٥٠؛ الاعلام، ج٤، ص١٣٩؛ ذکر اخبار اصفهان، ج٢ ص٤٢؛ عمده الطالب، ص٢٢؛ الفخری، ص١٩٢؛ المجدی، ص٢٩٧؛ مقاتل الطالبیین، ص١٨.
[٢] مزارات اصفهان، ص٥٠، (تعلیقات دکتر اصغر منتظرالقائم) .
[٣] ذکر اخبار اصفهان، ج٢، ص٩٥.