اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٩١١ - عوض علی رضوانی باغبادرانی
تمام عمر نگاهم به بام و در فرسود چو یار جلوه گر آمد نظر ز پا افتاد[١]
عوض بیگ بن صالح بیگ
عوض بیگ بن محمّدصالح بیگ، از اُمراء و بزرگان اواخر عهد صفویه و دوران نادرشاه شاعر ادیب متوفی به سال ١١٧٥ق مدفون در گورستان ستّی فاطمه جنب قبر علاّمه میر سیّد علی طباطبائی. صاحب «دیوان اشعار» و «سفینه الشعراء»[٢]
حزین گوید: عوض خان حاکم لار، معدلت شعار و در کمال سنجیدگی و مردمی است. این شعر از اوست:
دلم را بس که چین جبهه زاهد غمین دارد نمی خواهم ببینم روی زلفی را که چین دارد[٣]
عوض علی رضوانی باغبادرانی*
عوض علی رضوانی فرزند کربلائی فتح اللّه لای بیدی، از شعرای معاصر ناحیه لنجان اصفهان. در سال ١٣٠٥ش در قریه «لای بید» میمه متولّد شد و پس از تحصیل در شهرهای اصفهان و تهران و روستاهای چهارمحال و بختیاری ساکن بود و علوم ادبی و قرآن را تدریس می کرد. شعر نیز می گفت و «رضوانی» تخلّص می کرد. اغلب اشعارش در مدح و مرثیه چهارده معصوم علیهم السلام است. رضوانی در جمعه ١١ صفر ١٤٠٠ق مطابق با ٢٨ آذر ١٣٥٩ش در «باغبادران» لنجان وفات یافته و در گلستان شهدای آنجا به خاک سپرده شد. اشعارش با عنوان در دیوان اشعار فرزندش غلامعلی رضوانی به چاپ رسیده
[١] تذکره روز روشن، ص٧٢؛ الذریعه، ج٩، ص٨٩؛ کاروان هند، ج١، ص٨٢.
[٢] رجال اصفهان یا تذکره القبور، ص١٨٤؛ مزارات اصفهان، ص٢٥٣.
[٣] تذکره المعاصرین، ص١٨٤؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٨٤٦.