اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٩٤ - شیخ محمّدعلی یزدی
شیخ محمّدعلی یزدی
حاج شیخ محمّدعلی یزدی فرزند زین العابدین، عالم فاضل جلیل [از علمای قرن چهاردهم هجری.]
در سال ١٢٧٣ق در محلّه قلعه کهنه یزد متولّد شده و در نوجوانی نزد سیّد علی مدرّس یزدی و سیّد مرتضی یزدی (معروف به شیخ مرتضی) درس خوانده و در سال ١٣١١ق به همراه استادش سیّد علی به مشهد مقدس رفت و پس از فوت او، در سال ١٣١٢ق به اصفهان آمده و از محضر علمای آنجا همچون آخوند کاشی، جهانگیرخان قشقائی، آقا سیّد محمّدباقر درچه ای، حاج آقا منیرالدّین بروجردی و آقا میرزا محمّدحسن نجفی درس خوانده و به مقامات عالیه علمی نائل شده و پس از وفات میرزا محمّدحسن نجفی در سال ١٣١٧ق به تدریس پرداخت.
وی سال ها در یکی از مساجد جوباره اقامه جماعت می نمود و مورد وثوق قاطبه اهالی بود و در اواخر عمر به محله احمدآباد رفته و در مسجد محلّه حمام کوچک آنجا امامت نمود تا اینکه در ١٨ ربیع الاوّل ١٣٥١ق وفات یافته و در تکیه ملک واقع در تخت فولاد اصفهان مدفون شد.
مشارٌ الیه در سال ١٣٢٣ق با یکی از ارامنه جلفای اصفهان به مناظره پرداخته و پس از دو سال بر او غلبه یافته و شرح آن «مناظرات» را در رساله ای مخصوص نوشت.[١]
[مادّه تاریخ وفاتش را آقا محمّدکاظم غمگین ضمن قطعه ای چنین گفته است:
دل از سینه سر کرد بیرون و گفتا: «محمّدعلی را چنان گشت منزل»]
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٨٣٤ و ٨٣٥؛ مکارم الآثار، ج٦، ص٢٠٥٥؛ بزم معرفت، صص ٢٨٠ و ٢٨١.