اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٨٩٦ - عماد حسینی
ای فلک آستان خاک دَرَت تارک آرای خلق ایام است
وی قمر پاسبان که گرد رهت توتیابخش چشم اجرام است[١]
شیخ عماد اِرفع تبریزی
شیخ عماد بن ابراهیم تبریزی، شاعر ادیب، [از سخنوران قرن یازدهم هجری.] در مسجد جامع عباس آباد اصفهان حجره داشته و عمر را به قناعت و درویشی به سر آورده و بر فقر و مسکنت خود صبر نموده است. شعر نیز می سروده و «اِرفع» تخلّص می کرده است. این رباعی از اوست:
خواهی که دلت محرم اسرار شود از جمله علم حق خبردار شود
از گریه بشو غبار آیینه دل مگذار ز گرد معصیت تار شود[٢]
عماد حسینی
عماد بن حیدر حسینی، [از فضلاء قرن دوازدهم هجری.] مجموعه ای از چند رساله را در سال ١١١١ق در مدرسه باب القصر اصفهان به خط نستعلیق نوشته است. این مجموعه به شماره ١١٥٧ در کتابخانه مدرسه فیضیه قم موجود است. و شامل: ١. «رساله در جفر» ٢. «حاشیه بر شرح الملحض» قاضی زاده رومی، از بیرجندی ٣. «تشریح الافلاک» شیخ بهائی٤. «شرح بر شرح چغمینی» می باشد.[٣]
[١] تذکره مدایح الحسینیه: مخطوط، ص٤٤٢.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٧٧؛ دانشمندان آذربایجان، ص٣٧؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «ارفع»، ص١٨٧١ و ذیل «عماد تبریزی»، ص٢٩٩؛ الذریعه، ج٩، ص٦٨.
[٣] فهرست فیضیه، ج٢، ص٦١؛ بیان المفاخر، ج٢، صص ٢٩٦ و ٢٩٧.