اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٥٧ - ملاّ علیرضا تجلّی اردکانی
برعهده داشته است.
میرزا علیرضا در سال ١٠٩١ق وفات یافت.[١] [برخی از فضلاء و شعرای آن دوره مانند: ملاّ محمّدرشید جعفری، شیرازی و حاج محمّدتقی دامغانی و تقیا قهپایه ای در دفترخانه میرزا علیرضا به کارهای اداری و نویسندگی و رسیدگی مراسلات و مکاتبات مشغول بوده اند.[٢] ]
ملاّ علیرضا تجلّی اردکانی*
ملاّ علیرضا اردکانی شیرازی متخلّص به «تجلّی» فرزند ملاّ کمال الدّین حسین، عالم فاضل زاهد و شاعر ادیب دانشمند از فضلاء و ادبای قرن یازدهم هجری.
در اردکان فارس متولّد شده و در جوانی جهت تحصیل به اصفهان آمد و از درس جمعی از دانشمندان آنجا خصوصا آقا حسین خوانساری بهره گرفت. آنگاه به هندوستان رفته و به تعلیم ابراهیم خان فرزند علیمردان خان مشغول شد. سپس به اصفهان مراجعت نموده و به تدریس و تألیف مشغول شد و مورد توجّه شاه عباس ثانی واقع شده و تدریس مدرسه والده و سیورغال محلّی از محال اردکان در سال ١٠٧٢ق به او واگذار شد. در زمان شاه سلیمان نیز مورد توجّه و در یکی از سفرهای شاه در رکاب او بود.
در اواخر عمر از تدریس کناره گرفته و عازم سفر حج شد و سپس به شیراز رفته و در سال ١٠٨٥ق در آنجا وفات یافت. در نظم و نثر دستی توانا داشته و منشآتی از خود به جا گذاشته و قصیده و غزل و رباعی را نیکو می گفته و به قول برخی از تراجم نویسان
[١] زندگینامه علاّمه مجلسی، ج١، ص٢٨٦؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٩٤٥؛ خاندان شیخ الاسلام اصفهان، ص٣٧؛ مکارم الآثار، ج٣، ص٨٢٢؛ امل الآمل، ج١، ص١٢٠؛ ریاض العلماء، ج٢، ص٦٤؛ الروضه النضره، ص٤٠٠.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ٢٦٦، ٥٠١ و ٥٦٦.