اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٧١ - علی عسکر شایق اصفهانی
انگلیسی مشغول شد و سپس در سال ١٣٠٩ش چندی به استخدام دادگستری و ثبت نجف آباد درآمد. دارای ذوقی شاعرانه و استعداد سرشاری بود. در سال ١٣٢٢ش در سن چهل سالگی وفات کرد. از او اشعار زیادی باقی مانده است. از اوست:
تا شد ز چشم سرو قد آن نگار من صد جوی خون روان شده اندر کنار من
این روی زرد و دامن پرخون و چشم تر هستند ترجمان دل داغدار من[١]
علی عسکر شایق اصفهانی*
آقا علی عسکر اصفهانی شیرازی متخلّص به «شایق» از شعراء و سخنوران قرن سیزدهم هجری است. در بدو عمر از اصفهان به شیراز رفته و مصاحبت اهل حال و اصحاب ذوق و کمال را اختیار کرده است. عاقبت انزوا گزید و در کمال استغناء به دسترنج خیاطی امرار معاش می نمود. او اشعاری در مدح میرزا محمّدحسین خان صدراعظم اصفهانی سروده است. «دیوان اشعار» هم داشته است. رضاقلی هدایت در «مجمع الفصحاء» و میرزا عبدالباقی طبیب در «تذکره مدایح الحسینیّه» نام او را «علی اصغر» ضبط کرده اند.
این بیت از اوست:
دور از گل رخسار تو، در دیده دارم خارها خوار آیدم اندر نظر، بی روی تو گلزارها[٢]
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ١٧ و ١٨.
[٢] تذکره دلگشا، ص٥٢٤؛ تذکره مدایح الحسینیّه، (خطی) ، ص٢٨١؛ تذکره مرآه الفصاحه، ص٢٩٢؛ تذکره حدیقه الشّعراء، ج٢، صص ٨٢٧ و ٨٢٨؛ مجمع الفصحاء، ج٥، ص٥٣٨؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «شایق اصفهانی»، ص١٩١.