اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٢٦ - شیخ عزّالدّین اصفهانی
پرهیزکار بود و طبعش در شعر خالی از لطف نبود وفاتش قبل از سال ١٠٨٣ق (سال تألیف تذکره نصرآبادی) واقع شد.
این رباعی از اوست:
از عشق رسید کار هرکس به نظام بی آتش عشقت هوس ها همه خام
در دل عشقت به که بود در سر عقل در خانه چراغ به که مهتاب به بام[١]شد الازار، ص٢٨٠؛ هزار مزار، ص٣٢٣.
[٢]
عرفان طهرانی*
میر عرفان طهرانی، شاعر ادیب، از سخنوران قرن یازدهم هجری. در اصفهان به کتابفروشی مشغول بود.
از اوست:
تا قیامت لب خمیازه گشاید چو کمان یک بغل هر که تو را تنگ در آغوش کشید٢.
شیخ عزّالدّین اصفهانی
شیخ عزالدّین اصفهانی [از دانایان قرائت و تجوید و حافظان قرآن در قرن هفتم هجری] حافظ قرآن با تجوید خوب بوده و به خدمت مشایخ بزرگ رسیده و عدّه زیادی را درک نموده [است.] از آن پس در زاویه ای غنوده و به تعلیم اولاد حسین پرداخت. در اواخر عمر از چشم محروم شده، پس از مدّتی چشمش خوب شد و قرآنی نوشت و دو مرتبه کور شده و سنش از نود [٩٠] گذشته و در سال ٧٩٠ و اندی وفات یافته و در شیراز مدفون گردید.[٣]
[١] تذکره نصرآبادی، ج١، صص ١٨٠ و ١٨١؛ دانشمندان آذربایجان، ص٣٦٩؛ تذکره روز روشن، صص ٧٩٠ و ٧٩١؛ لغت نامه دهخدا: ذیل «ناصح تبریزی»، ص١٥
[٢] ٢. تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٨٥.
[٣] شد الازار، ص٢٨٠؛ هزار مزار، ص٣٢٣.