اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٠٨ - میر علی خان گلپایگانی
[محدّث نوری] در «الفیض القدسی» [به نقل از أنهایی که علاّمه مجلسی برای او نوشته] گوید: «السیّد الایّد الحسیب النّسیب اللبیب الادیب الفاضل الکامل المتوقّد الزّکی البارع الالمعی الامیر علی خان الجرفادقانی».
اجازه علاّمه مجلسی به او در آخر کتاب «تهذیب» و تاریخ آن جمادی الاولی سنه ١٠٩٧ق می باشد.
«حزین» در تذکره خود درباره او گوید: «از اعاظم بلده گلپایگان و از مستفیدان از رئیس العلماء آقا حسین خوانساری بود و به فضائل صوری و معنوی آراسته. ذهن دقیقش کشّاف غوامض حقایق و سلیقه مستقیمش در هر فن به استقلال و استحقاق فائق، تعلیقات شریفه و فوائد ارجمند دارد. و در شعر و انشاء افاضت مآب به غایت دقیقه سنج و نکته یاب بود... چند سال هم به صفای خاطر در گلپایگان زندگانی نموده، در همان بلده به جنت جاودان انتقال فرموده».
این تألیفات از اوست:
١. «دو خطبه در تهنیت جلوس شاه سلطان حسین صفوی»، به فارسی٢. «دیوان اشعار»٣. «شرح قصیده عینیّه» سیّد اسماعیل حمیری: «لِاُمّ عمرو ماللوی مربع» [که نسخه ای از آن به شماره ٤٦٩٤ در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است.]
صاحب عنوان در حدود سال ١١٣٠ق در گلپایگان وفات یافته است.
این اشعار از اوست:
چون صبح در جوانی اگر پیر می شدم مانند آفتاب جهانگیر می شدم
زین بیش بود قابل پرواز شهپرم هم آشیان اگر به پر تیر می شدم