اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٢٣١ - شیخ عبدالرسول الیادرانی
میرزا عبدالرزاق نشئه
میرزا عبدالرزاق تبریزی اصفهانی متخلّص به «نشئه» از شعرای قرن دوازدهم هجری. سخن شناس بود و عمر در صحبت با شعراء و شعر صرف نموده بود و آنچه می گفت درست و سنجیده بود. در اصفهان وفات یافت.
در پای خمی دیده پیمانه ضیا یافت کوری به قدمگاه می ناب شفا یافت[١]
[بیت فوق متعلق به سراجای نقاش اصفهانی است.[٢]
درباره او نوشته اند که سلسله نسبش به جهانشاه ترکمان می رسد. نسخه ای از دیوان اشعار او به شماره ١٤٧٦١ در کتابخانه مجلس شورای اسلامی در تهران موجود است.[٣] ]
شیخ عبدالرسول اصفهانی
شیخ عبدالرسول اصفهانی [از علمای نیمه نخست قرن چهاردهم هجری] از شاگردان آخوند خراسانی بوده و «شرح خطبه: اوّل الدّین معرفته» را از تقریرات استاد خویش تألیف نموده است. و در حدود سال ١٣٥٦ق در نجف وفات یافته است.[٤]
شیخ عبدالرسول الیادرانی
شیخ عبدالرّسول الیادرانی چهارسوقی، عالم فاضل معاصر [فرزند حاج حسین، از اهالی محلّه «الیادران» اصفهان. ابتدا در مدرسه صدر حجره داشت و به تحصیل مشغول بود و در کنار تحصیل با تلاش و کار امرار معاش می کرد. عاقبت به عتبات عالیات رفته
[١] تذکره المعاصرین حزین، صص ٢٢٥ و ٢٢٦.
[٢] تذکره نصرآبادی، ج١، ص٥٦٢.
[٣] فهرست مختصر مجلس، ص٣٧٨.
[٤] الذریعه، ج١٣، ص٢٠٩؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٧٦.