اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٦٦٣ - میرزا علیرضا پرتو اصفهانی
یافته اند. از شعرای متبحّر اصفهان بوده و در قصیده و غزل و قطعه اشعار خوبی گفته و در مادّه تاریخ گوئی نیز توانا بوده و برای وفات بسیاری از بزرگان عهد خود و بنای مساجد و ابنیه در اصفهان مادّه تاریخ گفته است. روزگارش اغلب به کتابت می گذشته و قطعات و کتاب های بسیاری به خط زیبای او در کتابخانه های مختلف موجود است. از جمله نسخه ای از «قرآن مجید» در کتابخانه سلطنتی سابق، به خط نسخ عالی که در سال ١٢٧٧ق کتابت کرده و میر علی شیرازی ترجمه آن را به فارسی کتابت نموده و عبدالوهاب مُذهِّب آن را تذهیب کرده و از نفایس آن کتابخانه به شمار است. پرتو به دعوت ناصرالدّین شاه به تهران رفت و سال ها برای دربار قاجار به کتابت مشغول بود تا اینکه وفات یافت. تذکره نویسان او را شاعری نکته دان و خوش طبع و خوش مشرب و مهربان دانسته و اخلاق حمیده او را ستوده اند.[١]
از اوست:
گرفته پرده ز رخ راه شیخ و شاب زده مهی که طعنه جمالش بر آفتاب زده
شکسته نرخ شکّر تا گشوده لب به سخن فزوده رونق گل تا به رخ گلاب زده
تو آفتابی و تا گشته ای ز چشمم دور ز گریه دیده من خنده بر سحاب زده]
[١] چهل سال تاریخ ایران یا «المآثر و الآثار»، ج١، ص٢٧٧؛ تذکره حدیقه الشّعراء، ج١، صص ٣١٣ و ٣١٤؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٤، صص ١٧٣-١٧٧؛ دیوان غمگین: مقدمه؛ تذکره مدایح معتمدیّه: خطی؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج٤، صص ١١١٨ و ١١١٩؛ کارنامه بزرگان ایران، ص٣٦٦؛ تذکره خوشنویسان معاصر، ص٥٩؛ سفینه فرخ، ج٢، ص١٠١؛ تاریخ اصفهان (هنر و هنرمندان) ، صص ٨١ و ٨٢.