اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٧٢ - عباس بن ولید
عباس حقانی پناه
عباس حقانی پناه متخلّص به «پناه» فرزند مهدی شاعر ادیب عارف [در ١٩ مهر ١٣٢٨ش در اصفهان متولّد شد. در آغاز جوانی به شعر و عرفان علاقمند شد و به خانقاه سلسله نعمت اللهی در اصفهان راه یافت و به «محبوب علی» ملقّب شد.
او در ٢٠ شهریور ١٣٧٠ش بر اثر حادثه تصادف به دیار باقی شتافت و در قبرستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد.] استاد میرزا فضل اللّه خان اعتمادی خوئی (برنا) ضمن مرثیه ای مادّه تاریخ فوت او را چنین سروده است:
به سوی وادی ایمن و مقام حقّانی «پناه برد به محبوبش از جهان عباس»
[مجموعه ای از اشعار او به نام «بر شاخه زمان سیب رسیده ام» در سال ١٣٧١ش چاپ شده است و این شعر از آنجاست:
شب ها که روز گشته فراموش کوچه ها می خوانمت به ناله در آغوش کوچه ها
از بس غم تو با در و دیوار گفته ام پیچیده است نام تو در گوش کوچه ها
یادت شبی گذشته از این رهگذر هنوز بوی تو می دهند بر و دوش کوچه ها
در انتظار تو همه شب تا طلوع صبح میخانه گرد شهرم و مِی نوش کوچه ها
شب ها پگاه می شود امّا نمی شود شبگردی «پناه» فراموش کوچه ها[١] ]
عباس بن ولید
ابوالفضل عباس بن ولید بن شجاع [از محدّثین عامه اصفهان در قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری] از احمد بن منصور مروزی و محمّد بن یحیی نیشابوری حدیث نقل
[١] بر شاخه زمان سیب رسیده ام: مقدمه؛ مزارات اصفهان، ص١٢٩؛ تذکره شعرای استان اصفهان (ویرایش دوم) ، ص١٤٦.