اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٤٠٢ - سیّد عبدالوهاب نشاط اصفهانی
بوده [است.] شاعری نیک محضر و عارفی خوش مشرب و حکیمی نکته سنج بود. [در بخشندگی و سخاوت بی نظیر بود و بارها اموال خود را وقف نیازمندان و فضلاء و ادباء نمود.و به تربیت و پرورش صاحبان استعداد و اهل فضل اهتمام داشت و اشخاصی چون سیّد حسین مجمر زوّاره ای به واسطه او به دربار راه یافته و منظور نظر فتحعلی شاه واقع شدند.] وی در نهضت ادبی ایران [بازگشت ادبی] سهم به سزائی دارد. در نظم و نثر به شیوه قدماء استاد است و در قصیده و غزل توانا. و در نظم و نثر به عربی و فارسی [و ترکی] قادر بوده و اقسام خطوط را نیکو می نوشته و به خصوص در خط شکسته مقام استادی داشته است.
نشاط سرانجام در دوشنبه ٥ ذی الحجه ١٢٤٤ق در طهران به مرض سل وفات یافته و در نجف اشرف مدفون شد.
«مصنف قاجار» در تاریخ وفاتش گوید:
«از قلب جهان نشاط رفته»[١]
کتب زیر از تألیفات اوست:
١. «دیوان اشعار» [که به چاپ رسیده و نسخه خطی آن در کتابخانه فاضل خوانساری در خوانسار و کتابخانه مرکز احیاء میراث اسلامی در قم و کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است.[٢] ] ٢. «گنجینه» که مجموعه آثار نظم و نثر اوست و در پنج
[١] تذکره دلگشا، صص ٤٩١ و ٤٩٢؛ تذکره مجمع الفصحاء، ج٦، صص ١٠٥٤ و ١٠٥٥؛ تذکره ریاض العارفین، ص٥٢٩؛ مکارم الآثار، ج٤، ص١٢٠٨؛ طرائق الحقائق، ج٣، صص ٢٧٤-٢٧٦؛ تذکره حدیقه الشعراء، ج٣، ص١٨٧١؛ تاریخ ادبیات (شفق) ، صص ٣٧٩-٣٨١؛ تذکره سفینه المحمود، ص٤٩؛ ریحانه الادب، ج٦، صص ١٧٥ و ١٧٦؛ دیوان طبیب اصفهانی، ص٨١؛ الذریعه، ج٩، ص١١٨٩؛ احوال و آثار خوشنویسان، ج٢، صص ٤١٨ و ٤١٩؛ تاریخ ادبیات فارسی (اته) ، ص٢٠١؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، صص ٨٠٠ و ٨٠١.
[٢] فهرست عکسی مرکز احیاء، ج١، ص٤٠٥؛ فهرست خطی احیاء، ج٥، ص٥٧؛ فهرست مرکزی دانشگاه تهران، ج١٦، ص١٨.