اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٥٣٢ - میرزا علی رجاء اصفهانی
میرزا علی رجاء اصفهانی
میرزا علی خلیلیان متخلّص به «رجاء» فرزند عبدالمحمود شاعر ادیب معاصر در سال ١٣١٧ق در اصفهان متولّد شده و پس از مدّتی تحصیل به بافندگی مشغول شد. از جوانی لب به گفتن شعر گشوده و در انجمن های ادبی اصفهان مانند شیدا، ادیب فرهمند، پروانه و کمال شرکت می کرده است.
او شاعری خوش ذوق و باقریحه و متدیّن و عارف بوده و عاقبت در ذیقعده ١٤١١ق (برابر با اردیبهشت ١٣٧٠ش) وفات یافته و در قطعه نام آوران واقع در قبرستان باغ رضوان اصفهان مدفون شد.
[مادّه تاریخ فوتش را «محور اصفهانی» ضمن مرثیه ای گوید:
عارفی خواست وفاتش چو به شمسی گفتم: «بود در جمع از اخلاص و وفا یار ادب»
١٣٧٠شمسی
این کتاب ها مجموعه اشعار چاپ شده اوست:
١. «اندرزنامه»٢. «دیوان رجاء»٣. «مناقب الائمه». همچنین قسمتی از اشعار رجاء به ضمیمه «دیوان گلزار» به چاپ رسیده است.
این شعر از اوست:
یوسفا خوارتر از این به عزیزان منگر که تو در اوج جلالی و من اندر چاهم
نرسد دست تمنّا به تو ای نخل بلند سر فرود آر و بده بوسه که من کوتاهم[١] ]
[١] تذکره شعرای معاصر اصفهان، صص ٢٠٤ و ٢٠٥؛ مزارات اصفهان، ص١٣١؛ بزم ادب، ص٣٣٢؛ دیوان محور اصفهانی، ص٣٦٥.