اعلام اصفهان - مهدوی، مصلح الدین - الصفحة ٣٥٦ - عبداللّه بن معاویه
«منارجُنبان اصفهان» تشریح نموده اند.[١]
عبداللّه اصفهانی
ابوبکر عبداللّه بن محمّد بن نعمان اصفهانی [از محدّثین عامّه اصفهان در قرن چهارم هجری] از ابونعیم فضل بن دکین روایت می کند و ابوبکر بن قباب (ابی فورک) از او نقل حدیث می نماید.[٢]
عبداللّه تمیمی اصفهانی
قاضی ابوبکر عبداللّه بن محمّد تمیمی اصفهانی از فقهاء و محدّثان قرن ششم هجری است. ابوعلی حسن بن حسین بن جعفر خطیب دینارآبادی از او روایت می کند.[٣]
عبداللّه بن معاویه
جناب عبداللّه بن معاویه بن عبداللّه الجواد بن جعفر طیّار، مدّتی در اصفهان بوده و بعدا به خراسان رفته و آن جا در سال ١٣١ق به دستور ابومسلم خراسانی در شهر هرات در زندان شهید شده است. عبداللّه مردی شاعر، ادیب، شجاع و بخشنده بود. این شعر معروف از اوست:
وَ عَینُ الرِّضا عَن کُلّ عَیبٍ کَلیلَه ولکن عَین السخْطِ تُبدی المَساویا
در قریه آفاران [که اکنون به شهر پیوسته و جزو محلّه های غرب شهر اصفهان است[ امامزاده ای موجود است که شاهزاده عبداللّه می گویند و آن را جناب عبداللّه بن معاویه بن
[١] دانشمندان و بزرگان اصفهان، ج٢، ص٧٩٦؛ گنجینه آثار تاریخی اصفهان، صص ٢٧٩ و ٢٨٠؛ تاریخ اصفهان (جابری) ، صص ٢١ و ٧٦.
[٢] التّحبیر، ج١، ص٤٦٤.
[٣] بزرگان و سخن سرایان فارس، ج١، ص١٥٦؛ معجم البلدان، ج٢، ص٥٤٥.